เมื่อเข้าแถวซื้อตั๋วก็เข้าสู่เขาดิร เริ่มต้นก็เดินวนไปทางซ้าย ก็เจอพวกเพื่อนๆผมก่อนเลย ลิง ค่าง ชะนี อุรังอุตัง ทั้งหลาย ที่บอกว่าเพื่อนๆผม ไม่ใช่ ชะนีน่ะครับ แต่ เมื่อก่อนผมจะได้รับการกล่าวขัวญว่าซนเหมือนลิง ก็เลยนับว่าลิงเป็นเพื่อนๆผมไป บริเวณนี้จะมีแพนด้าแดงด้วยน่ะครับ บริเวณนี้ถูกปรับปรุงใหม่ ทำให้ภูมิทัศน์ดีขึ้นมาก กรงมีขนาดให้ขึ้น ถัดๆไปก็จะเจอกรงเสือ เสือที่เขาดินไปกี่ครั้งก็ดูหง่อยๆ ยังไงไม่รู้ไม่ค่อยคึกคังเหมือนกรงลิงเลย จากนั้นก็แวะดูการแสดงของสัตว์ แล้วก็เข้าสู่อาคารสัตว์เลื้อยคลาย

 

 

ก็จะเดินไปกินไปเรื่อย ๆ แล้วแต่ว่าอยากจะแวะตรงไหน นั่งพักตรงไหน เนื่องจากเขาดินเปิดมานานมากแล้ว ก่อนผมเกิดอีก ดังนั้นที่นี่ต้นไหม้จึงใหญ่โตมาก ร่มรื่นไปทั่ว อากาศดีสดชื่นจัดว่าเป็นปวดอีกที่นึงในกรุงเทพเลย

 

 

ถ้าใครไม่นึกไม่ออกว่าจะไปเที่ยวที่ไหนที่ได้บรรยาศร่มรื่นเย็นสบายแตกต่างจากห้างสรรพสอนค้า หรือว่าโรงหนัง ผมขอแนะนำ สวนสัตว์ดุสิตครับ ถ้าได้ไปกลับเพื่อนๆสมัยก็เป็นการรำลึกอดิตเก่าได้เยอะ เพราะผมเชื่อว่าที่เขาดินน่าจะมีความทรงจำดีให้ครั้งยังเด็กให้เรานึกถึงเสมอ

 

 

เนื่องจากการเดินทางครั้งนี้เป้นแบบวันเดียว เรื่องราวก็เลยกระชับสั้นๆ ก็อยากให้แวะมาเยี่ยมเขาดินกันน่ะครับ

ช่วงนี้กระแสเงินบาทมาแรงเหลือเกิน ทำลายสถิติสูงสุดกันทุกสัปดาห์ บางคนก็ตื่นเต้นกับค่าเงินที่สูงขึ้น แต่บางคนก็ย่ำแย่กับการที่เงินบาทแข็งเกินไป แล้วเงินบาทมันแข็งได้ยังไง อันนี้ถ้าใครเคยอ่านหัวเรื่อง ตลาดหุ้น คงน่าจะนึกออก สรุปเอาง่ายๆ ก็คือพอในตลาดเงินมีการซื้อเงินบาทเยอะ มูลค่ามันก็เพิ่มขึ้น พอเงินไหลเข้ามาเยอะ ๆ มูลค่าเงินบาทก็สูงขึ้น แต่ในทางกลับกัน ถ้าเงินไหลออกมากๆ เงินบาทก็ลงเหมือนกัน

 

เป็นเรื่องธรรมชาติของระบบเศรษฐศาสตร์ ก็คือเอาเงินของคนอื่นมาไว้ในการเป๋าเราอย่างแบนเนียน แล้วก็บอกว่าเป็นไปตามกลไกทางเศรษฐกิจ ถ้าเงินมันเข้ากระเป๋าเราเยอะก็ดี แต่ถ้ามันน้อยก็แย่ เงินบาทที่แข็งค่าขึ้นก็ทำให้บางคนมีเงินเยอะขึ้น แต่บางคนก็เงินน้อยลง แล้วใครได้ผลประโยชน์จากเงินบาทแข็งค่า

 

คนกลุ่มนี้ชัดๆ ที่สุดก็คือ กลุ่มผู้นำเข้า เพราะจ่ายเท่าเดิม ได้ของเยอะขึ้น หรือ ซื้อเท่าเดิม แต่จ่ายน้อยลง

กลุ่มธุรกิจที่ไปลงทุนที่ต่างประเทศ อันนี้ก็พวกที่ไปเปิดโรงงาน หรือ ไปลงทุนที่ต่างประเทศ เพราะเงินที่ไหลออกไปใช้เพื่อสนับสนุนธุรกิจมีมูลค่ามากขึ้น

เงินกู้ต่างประเทศ เพราะว่า เวลาเรากู้มาเป็น Dollar เมื่อบาทแข็งยอดเงินกู้เราก็ลดลง จึงเป็นเวลาที่เหมาะสำหรับการชำระหนี้

ราคาน้ำมันภายในประเทศ เพราะเราจะได้ราคาน้ำมันที่ถูกลง แม้ว่ามันจะขึ้นราคาก็ตาม

 

กลุ่มผู้ส่งออก เพราะว่า ว่าต้องส่งของเยอะขึ้น แต่ได้เงินเท่าเดิม อันนี้เป็นปัญหาหลัก

กลุ่มบุคคลที่รับเงินเดือน สกุลอื่น อันนี้ก็ลำบากหน่อย

กลุ่มนักลงทุนที่มีแผนจะเข้ามาลงทุนในประเทศ เนื่องจาก เงินที่จะนำเข้ามามีมูลค่าน้อยลง

 

วันนี้ค่าเงินลงมาจาก 40 บาท มาถึง 33 บาท ก็ใช้เวลาประมาณปีกว่าๆ จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ลงเร็วมา แต่เป็นเพราะเราปรับตัวไม่ทัน มันไหลลงมาเรื่อยๆ อย่างช้าๆ เพราะตกแล้ว เดือนนึงลดไปเกือบ 0.5 บาท ต่อ $Us. และ ก็เป็นแนวโน้มอย่างนี้มานานกว่า 12 เดือน ซึ่งผู้ประกอบการทั้งหลาย ถ้าบอกว่าปรับตัวไม่ทันคงจะเป็นเพราะไม่เคยมานั่งสังเกตุว่าค่าเงินแปรผันไปทางไหน อัตราค่าเงินบาทที่แข็งตัวขึ้นคนที่โดนไปเต็มๆก็คือผู้ส่งออก ซึ่งถ้าผู้ส่งออกยังอาศัยเทคนิคขายถูกขายมาก ก็คงจะล่มสลายไปกลับอัตราค่าเงินบาทครั้งนี้แน่นอน ผู้ส่งออกจึงจำเป็นต้องปรับโครงสร้างการผลิต ใช้ทรัพยากรการผลิตให้คุ้มค่ามากขึ้น พยายามปรับแผนการผลิต ใช้ระบบสกุงเงินอื่นในการซื้อขาย อย่างเช่นถ้าไปยุโรป ก็ใช้สกุลเงินยูโรแทน เพราะทุกวันนี้เราเอาค่าเงินเราไปผูกกับสหรัฐอเมริกา ถ้าเงินมันอ่อน เงินบาทก็จะแข็งค่าขึ้น ซึ่งสหรัฐก็เริ่มมีปัญหาเรื่องการเงิน การเมือง แล้วก็สงคราม บางครั้งเงินบาทของเราจึงแข็งค่าอย่างไร้เหตุผล มาในส่วนผู้นำเข้า ผู้นำเข้าก็มีโอกาศนำสินค้าเข้ามามากขึ้น ในขณะที่จ่ายเท่าเดิม ซึ่งเป็นโอกาศอันดีที่ใครคิดจะขยายโรงงาน หรือ ต้นทุนส่วนใหญ่มาจากการนำเข้า ก็รีบฉวยโอกาศนี้ซ่ะ เพราะ คิดว่าเงินบาทคงไปไม่ถึง 30 บาท ต่อ $Us. แน่นอน เพราะถึงตอนนนั้นเงินทุนที่เข้ามาซื้อเงินบาทคงจะไหลออกไปแล้ว ส่วนเรื่องการชำระหนี้ต่างประเทศช่วงนี้เป็นเวลาที่ดีมาก สำหรับการชำระหนี้ เพราะว่า เมื่อเงินบาทแข็งค่า เงินบาทเราก็จะมีค่ามากขึ้น หนี้ที่มีอยู่ก็จะน้อยลง ทำให้เราสามารถชำระหนี้บางส่วนออกไปได้ เพราะลดภาระหนี้ในอนาคต

 

แนวตั้งคือ หน่วย เงินบาทครับ

แนวนอน คือ ค่าเฉลี่ยในเดือนต่างๆ เริ่มตั้งแต่ 01/49, 02/49 ,. . .,06/50 แล้วก็ 12/07/50 รวมระยะเวลา 19เดือน

ซึ่งถ้าสังเกตุจากกราฟ มันก็ไม่มีอะไรหวือหวา เพราะมันก็ลงอย่างต่อเนื่อง ไม่ได้ผันผ่วนซักเท่าไหร่ แต่ว่ามันลงมากไปหรือเปล่า อันนี้คงต้องไปถาม แบงค์ชาติดูน่ะครับ

 

ทุกวันนี้ ถ้านับตั้งแต่ เดือนมกราคม 2549 ถึง กรกฏาคม 2550 ค่าเงินบาท ก็ลดลงจาก 39.7239 มาที่ 33.4621 ก็ใช้เวลา 19 เดือน คิดเป็นเงิน 6.2618 บาท หรือ 15.76% ลองคิดดูว่า ถ้า คุณเคยได้เงินเดือน อยู่ที่ 1,000$ จากที่เคยได้ 39,723.9 บาท แต่วันนี้เหลือ 33,462.1 บาท มันก็น่าใจหายเหมือนกัน แต่ถ้าเมื่อก่อนคุณเคยซื้อของ 1,000$  แต่วันนี้ถูกลงไป 6,261.8 บาท มันก็น่าดีใจไม่น้อย ดั่งนั้นมุมมองมันอยู่ที่ว่าเราอยู่มุมไหน ถ้าอยู่มุมที่ได้มันก็ดี แต่ถ้าอยู่มุมที่เสีย มันก็น่าหดหู่ใจไม่น้อย คงที่เสียเปรียบก็คงต้องปรับตัวกันน่าดู แต่คงที่ได้เปรียบก็อย่าประมาท เพราะถ้าค่าเงินไม่นิ่ง แผนการตลาดมันก็ต้องแยบยลมากขึ้น แต่มีอยู่เรื่องนึงที่คิดว่าทุกคงคงได้ประโยชน์จากการแข็งค่าของค่าเงิน นั่นก็คือราคาน้ำมัน ลองคิดดูซิว่า ถ้าตอนนี้ค่าเงินบาท เราอยู่ที่ 39 บาท /$ วันนี้(12/07/2550)ค่าน้ำมันจะอยู่ที่ 29.99 +15.76$ = 34.71 บาท ต่อ ลิตร หรือที่นักวิชาการตะโกนกันใหญ่ว่า เราควรจะอยู่ที่ 36บาท /$ ราคาน้ำมัน เบนซิน95ก็จะอยู่ที่ 32.10 บาท/ลิตร ซึ่งผมคิดว่ามันน่าจะวิกฤตกว่าทุกวันนี้แน่นอน

 

 

 

เชียงใหม่วันนี้เปลี่ยนไปจากที่ผมคิดไว้มาก ๆ ๆ ๆ ครั้งสุดท้ายที่มาก็ สมัย ม.5 ก็ ย้อนกลับไปซัก 12 – 13 ปีได้แล้วมั้ง เมืองเชียงใหม่วันนี้มีความเจริญอย่างมากมาย คล้ายว่าจะเป็นกรุงเทพแต่ไม่ใช่ มีแทบทุกอย่างเหมือนกรุงเทพยกเว้น พารากอน กับรถไฟฟ้า อิ อิ อิ

 

เดิมที่ผมตั้งใจว่าจะเดินทางไปเชียงใหม่คิดว่าชวนใครไปได้ก็ไป ไม่มีใครไปก็จะไปคนเดียวเนี่ยแหล่ะ สรุปก็ได้วันเวลาที่แน่นอนออกมา ว่าจะไปกลางเดือนมกราคม คนคงจะไม่เยอะแล้ว ไปกลับด้วยเครื่องบิน เพราะมันเร็วดี แล้ว ก็ประหยัดเวลาในการท่องเที่ยวของเรามาก แต่แล้วก็ มีการเปลี่ยนแปลง คือ คณะเดินทางครั้งนี้ กลับกลายเป็นเตี่ย แม่ น้าแอ๋ว ลุงโรเจอร์ แล้วก็ ชาแนน กำหนดการยังใกล้เคียงวันเวลาที่วางไว้ ไปวันเสาร์กลับวันพุธ แต่ไปเครื่องบินกลับรถตู้ที่เช่า โดยทุกคนเดินทางไปก่อนหน้าวันที่จะไปหลายวันแล้ว ไปเที่ยวเชียงรายกันหนำใจแล้วจึงมาเจอกันที่เชียงใหม่

 

ครั้งแรกในชีวิตที่ได้เดินทางมาที่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ เพื่อมาขึ้นเครื่องของ 1-2-go เดินทางจากกรุงเทพไปเชียงใหม่ กำหนดเครื่องออกคือ 11โมงกว่า แต่ผมไปถึงเร็วมาก เพราะไม่เคยไปเลยขอไปเร็วหน่อย ระยะทางก็27km. ไกลกว่าไปสนามบินดอนเมือง  7 km. ก็ไม่เดือนร้อนอะไร พอมาถึง ก็พบกับความใหญ่โต แต่แออัดมาก คนเยอะจริงๆ คิดไปคิดว่ามันแคบกว่าดอนเมืองเปล่าเนี่ย แค่มันหลังคาสูงกว่าเท่านั้น จากนั้นก็เดินกันจนทั่วสนามบินเลย เล่นเอาเมื่อยเลย แล้วก็มารอ Check-In  การ Check – In ที่นี้ ช้ามาก ๆ ๆ ๆ ผมคิดว่ามันจะไปทันเวลาขึ้นเครื่องได้ไง กว่าจะทำเสร็จทีหล่ะคน จนกระทั้งเค้าคิดได้ว่าไม่ทันแล้ว จึงเปิด counter check-in เพิ่ม อีก 2 ที่ มันจึงเพียงพอ เมื่อได้ตั๋วแล้วผมก็เข้าไปที่ภายในผู้โดยสารขาออกทันที พอเข้ามาแล้วอันนี้ซิใหญ่จริงๆ โคตรจะใหญ่ และ ก็ทางเดินไกลมาก ๆ ๆ ๆ เดินกันขาหักเลยกว่าจะถึงประตูทางเข้า แต่แล้วเราก็มาถึงได้ขึ้นเครื่องซักที

 

 

สนามบินเชียงใหม่ เมื่อมาถึงก็ไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย ก็เหมือนๆ สนามบินตามต่างจังหวัดทั่วๆไป พอเดินผ่านประตูออกมาก็จะพบป้ายประชาสัมพันธ์งานพืชสวนโลก แล้วทางบ้านผมเค้าก็มารอรับกันที่สนามบินเรียบร้อย เมื่อมาถึงพวกผมก็จัดแจงเก็บข้าวของเข้าไป chek-in ที่โรงแรมเชียงใหม่พล่าซ่า จากนั้นก็วางแผนไว้ว่าจะไปสวนสัตว์เชียงใหม่อยากจะไปดูหมาแพนดี้-หมีแพนด้ากันซักครั้งเพื่อเป็นบุญวาสนาของพวกกระผม

 

เมื่อก่อนซักสิบกว่าปีที่แล้ว ผมมาเชียงใหม่แล้วก็หลง วนมันอยู่รอบคูเมืองเนี่ยแหล่ะ ไปไม่เป็นเลย มาคราวนี้ผมก็มีผู้ช่วยที่ดีมากๆ เพิ่งได้มาไม่นานนั่นก็คือ PDA MIO P550 GPS เจ้าอุปกรณ์ตัวนี้เป็นอุปกรณ์ใช้นำทางไปยังที่ต่างๆ (Navigator) ช่วยให้การเดินทางไปยังที่ๆไม่เคยไปแล้วก็ไม่หลงทาง จึงเหมาะมากสำหรับการเดินทางครั้งนี้ เพราะเราสามารถกำหนดจุดต่างๆได้หมดว่าจะไปที่ไหน ธนาคารใกล้ที่สุด, ตู้ATM ใกล้ที่สุด หรือ ปั้มน้ำมันใกล้ที่สุด อีกทั้งยังคำนวนระยะทางให้เสร็จ ทำให้เราไม่ต้องวนรถไปมา ประหยัดเวลา และ ค่าน้ำมัน

 

ผมไม่แน่ใจว่านี้เป้นการมาครั้งแรก หรือ ครั้งที่ 2 แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมพลาดอย่างแรง คือผมเข้าใจผิดคิดว่ามันจะเป็นเหมือนสวนสัตว์ดุสิตที่เคยไปบ่อยๆ มันกว้างมาก ใหญ่มากๆ เขาทั้งลูก พวกผมก็ลงเดินด้วยความที่ไม่รู้มาก่อน ผลลัพท์ ผู้สูงอายุทั้งหลายก็เดินม่ะไหวแล้ว โทรเรียกรถตู้มารับดีกว่า พวกผมก็เลยนัดเจอกันที่กรงหมีแพนด้า ตอนที่ผมไปมันก็ช่วงเย็นๆแล้ว ผลก็คือ หมีมันไม่ออกมา ก็เลยเศร้ากันไป (ที่บริเวณหน้ากรงเค้าจะมีโทรทัศน์ให้ดูข้างในกรง) ก็เลยถ่ายรูปกันด้านนอกแล้วก็ไปดูหมีโคอาล่ากัน หมีโคอาล่า น้องชาแนนก็ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ เพราะมันมาจากประเทศที่น้องเค้าอยู่ จากนั้นก็ไปดูปลา ก็ไม่ค่อยมีอะไร สรุปแล้วมาสวนสัตว์คราวนี้ก็ไม่ได้อะไรมาก เที่ยวเขาดินสบายกว่าเยอะ

 

 

เมื่อเสร็จออกจากสวนสัตว์เชียงใหม่ พวกผมก็ดินทางต่อไปยังวัดพระธาตุดอยสุเทพ บรรยากาศของวัดก็เหมือนกับที่เคยมา แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปแล้วก็คือระบบกระเช้า ตอนนี้ก็มีการพัฒนาขึ้นเยอะ บรรยากาศภายในวัดไม่คึกคักเท่าไหร่ เพราะว่าเวลาที่ผมไปก็จะหกโมงเย็นแล้ว เมื่อไว้พระเสร็จผมก็ลงกลับไปที่ตัวเมืองเชียงใหม่เพื่อเข้าที่พัก

 

คืนนี้เป้าหมายที่ต้องไปเยือนก็คือประตูท่าแพ ถนนราชดำเนิน หรือ ถนนคนเดินนี่เอง ผมก็เรียกสามล้อจากที่พักไป เมื่อมาถึงประตูท่าแพผมก็รู้สึกถึงบรรยากาศได้ทันที ของขายเต็มไปหมด มีอะไรต่อมิอะไรเพียบ ส่วนใหญ่ก็เป็นของเมืองเหนือ ผมก็เรื่มต้นเดินกันตั้งแต่ต้นถนน ไปเรื่อยๆ จนสุดถนน ตลอดทางที่เดินไปก็มีวัยรุ่นมากันเพียบ และ วัดก็มีตลอดสองข้างทาง ก็ แวะเข้าไปที่นั่นนิดนึง ที่นี้นิดนึง และ ก็จะมีการแสดงของแต่ละกลุ่มตลอดทางที่เดิน เป็นสถานที่ๆเราสามารถแสดงความสามารถของเราได้ ถือว่าดีมากๆ ผมว่ามันน่าเดินกว่าตอนที่สีลมปิดถนน ทำเป็นถนนคนเดินซ่ะอีก สรุปเดินไปเดินกับ ก็ 2 ชั่วโมง ได้กำไลไม้สีสวยๆ กับ เสื้อยืด Handmade นับว่าใช้ได้ แต่ไม่รู้ว่าจะได้มาอีกเมื่อไรเนอะ

 

วันที่ 2 ก็ออกกันเดินทางจากโรงแรมกันแต่เช้ามุ่งหน้าสู่แม่ริม ก็อาศัยทางหลวงหมายเลข 1096 พิกัดGPS(98.860320,18.899170) กว่าจะมาถึงก็งงอยู่เหมือนกัน เพราะป้ายบอกทางน้อย และในเครื่อง GPS ก็หาตำแหน่งไม่เจอ ก็เลยดำน้ำกันนิดหน่อย บรรยากาศภายในถือว่าดีมากๆ ถ้าไม่นับงานพืชสวนโลก ที่นี้ถือว่าสมบรูณ์เหมาะมากสำหรับการศึกษาข้อมูลพรรณไม้ต่างๆ เมื่อผ่านประตูทางเข้าชำระค่าผ่านทางก็เข้ามาส่วนในสุดเลย จะ เป็นโรงกระจกที่ไว้เพาะต้นไม้ ที่นี่อากาศดีมาก ต้นไม้เยอะมากๆ เดินกันชั่วโมงเดียวไม่พอแน่นอน จากนั้นก็ลงมาเดินในส่วนของทางเดินศึกษาธรรมชาติ ระยะทางเดินประมาณ 1 กิโลกว่าๆ อันนี้ธรรมชาติมากๆ เหมือนเดินเข้าไปในป่าเลย สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิต์มีการจัดการที่ดีมาก ต้นไม้แทบทุกต้นมีป้ายชื่อบอกว่าเป็นต้นอะไร แม้แต่ทางเดินธรรมชาติก็ยังทำป้ายชื่อไว้เพียบ ถ้ามาเชียงใหม่ชอบธรรมชาติ ก็ไม่ควรพลาด

 

 

 

ปางช้างแม่สาก็อยู่บนเส้นทางหลวงหมายเลข 1096 ขากลับพวกผมก็แวะ ปางช้างแม่สา เนื่องจากน้องชาแนน อยากจะนั่งช้างซักครั้ง เมื่อซื้อตั๋วแล้วก็นั่งช้างเลย การนั่งช้างก็ไม่ยากครับนั่งตัวเกร็งๆ เกาะแน่นๆครับ เสียวจะตกฉิบเป็ง ลองมานั่งนึกผมแค่นั่งเฉยๆก็จะตกแหล่ไม่ตกแหล่อยู่แล้ว แล้วคนสมัยก่อนที่เค้านั่งช้างเดินทางหรือออกศึกเห็นในหนังนั่งกันสบายๆเลย หลังจากนั่งเขย่า พวกผมก็กินข้าวเที่ยงกันที่นี่ เมื่อเสร็จจากมื้อเที่ยงก็ ถึงเวลาดูการแสดงช้าง โดยรวมๆแล้วถือว่าสนุก ที่เด็ดก็คือช้างวาดรูป ไม่ใช่แค่เอางวงมาเขี่ยๆ แต่วาดเป็นภาพเลย อันนี้ แปลกมาก

  

  

พอเดินผ่านมาซักพัก ก็จะมาถึงหอคอยสูงสีเขียว ซึ่งจะอยู่บริเวณตรงกลาง ถ้าขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุดก็จะสามารถมองเห้นได้ทั่วทั้งงาน ผมก็ไม่พลาดที่จะปีนขึ้นไป กว่าจะไปถึงข้างบนก้เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน บรรยากาศข้างบนก็มีลมเย็น มองเห็นทุกอย่างได้โดยรอบ ใครที่ขึ้นมาแล้วคงจะนึกออก เมื่อลงจากหอคอย ก็จะมาถึงสวนของ Belgium การจัดสวนที่นี้แปลกมากๆ มองจากข้างบนแล้วเหมือยท่อนไม้ตายซาก แต่ข้างในนั้นได้ปลูกต้นไม้เอาไว้ในโพรงไม้ ก็จัดว่าสร้างสรรค์มาก ๆ แล้วก็เดินวนไปวนมา ก็มาถึงสถานที่สำคัญที่สุดในงาน

  

 

 

จุดเด่นที่ใหญ่ที่สุด สวยที่สุด ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนของงานนี้จะต้องมองเห็น หอคำหลวงเป็นอากาคที่ตั้งอยู่ตรงกลางของงาน มีถนนทอดยาวตั้งแต่หน้าอาคารไปจนสุดทางเข้า อาคารถูกสร้างอย่างปราณีต และงดงามมาก กว่าจะเข้าไปได้ก็ใช้เวลาพอสมควรเพราะคนเยอะมาก ๆ ข้างใน เป็นภาพเขียนพระราชกรณียกิจต่างๆ ของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว แล้วมีต้นโพธ์ทอง หรือ ต้นบรมโพธิสมภาร  ซึงมีจำนวนใบเท่ากับจำนวนวันที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์

 

 

 

แล้วผมก็ย่ำเท้ามาเกินครึ่งงาน บอกได้เลยว่าเริ่มเมื่อยแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรมากมาย เพราะตลอดทางจะมีซุ้มอาหาร และเครื่องดื่ม จำหน่ายตลอดทาง ทำให้นึกถึงเกมส์ THEME PARK หรือ Roller coaster tycoon เรื่องราคาก็ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว จะแพงนิดๆหน่อยๆกว่าข้างนอก อันนี้เข้าใจ เพราะจะมาเที่ยวแล้วก็ไม่ต้องคิดมาก ยังไงก็มีแต่เสียเงิน ผมก็ทั้งกินทั้งดื่มอย่างสบายใจ พอมีแรกก็เดินต่อไป แต่ปัญหาที่กวนใจที่สุดคือ กล้อง แบตหมด เป็นปัญหาใหญ่มากๆ เพระผมขนเมมไป 1.5 G แต่ตอนนี้ถ่ายไปครึ่งเดียวเอง แบตไปซ่ะแล้ว หลังๆ ก็เลยไม่ค่อยจะมีรูป เพราะไม่สามารถถ่ายติดๆกันได้

 

โซนนี้ก็ถือว่าใหญ่มาก และผมใช้เวลากับมันนานเหมือนกัน เพราะเหนื่อย และก็เดินได้ช้าลง ก็เริ่มต้นที่สวนยาง จากนั้นก็ไปเรือนไม้เมืองหนาว แล้วก็เรือนไม้ป่าเขตร้อน เรือนไม้ในร่ม ก็ดูแล้ว ก็เหมือนๆกับที่ไปมาเมื่อวาน แต่เอามาจัดใหม่ แล้ว ก็ลากเท้าไปเรื่อย ตามส่วนต่างๆ แล้ว ก็มาแวะกินข้าว แถวโรงอาหาร2 จากนั้นก็ลากเท้าต่อไปยังด้านหน้า ซึ่งเวลานั้นก็เย็นมากๆแล้ว เดินก็จะไม่ไหวแล้ว สุดท้ายก็มาเจอกับครอบครัวผมที่อาคารนิทรรศการ

  

 

เมื่อได้มาเจอกันครบถ้วนผมก็เดินออกจากงาน ตลอดทางเดินก็มีร้านขายของที่ระลึกมากมาย ก็ได้เวลาเสียตังค์อีกครั้ง ก็เดินไปซื้อไป สุดท้ายก็มาสุดทางเดินของงาน จากนั้นพวกผมก็มุ่งหน้าไปอีกสถานที่นึงซึ่งอยู่ใกล้ๆนี่เอง

 

 

เป็นอีกหนึ่งที่ ที่ผมชอบ (GPS:98.917488,18.741630) ก็ไม่มีอะไรมากมาถึงก็เข้าคิวกันเลย แล้วก็ขึ้นรถเข้าไปเลย บรรยากาศไม่ต้องพูดถึง มืดเหมือนอยู่ในป่าเลย การท่องเที่ยวที่นี่ เราจะได้นั่งรถ 2 รอบ แต่ล่ะรอบจะไปคนล่ะที่กัน ซึ่งเค้าก็แบ่งโซนต่างๆไว้ได้ดี บนรถมีพนักงานแนะนำตลอดเส้นทาง ให้ความรู้ และอธิบายได้เข้าในไม่ยาก ส่วนเรื่องการถ่ายรูปก็ไม่ต้องคิดเลย เพราะมันมืด อีกอย่างเค้าก็ไม่อยากให้ถ่ายเพราะแสงแฟรชอาจจะทำอันตรายต่อสายตาของสัตว์ได้ โดยรวมแล้วถือว่าดีมาก ถ้ามาเชียงใหม่แล้วยังไม่เคยมาที่นี่ก็ไม่ควรพลาด

 

เช้าวันที่สี่ ผมก็ยังฝากมื้อเช้าไว้ที่ตลาดเหมือนเดิม แต่วันนี้ต้องเดินทางกลับกรุงเทพแล้ว ก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก ออกกันแต่เช้า ผ่านลำพูน ลำปาง กำแพงเพชร นครสวรรค์ อยุธยา แล้ว ก็ กรุงเทพ ก็หมดเวลาไปทั้งวันสำหรับการเดินทาง สรุปแล้วการท่องเที่ยวครั้งนี้สนุกใช้ได้ครับแม้ว่าจะไม่ได้ไปกลับเพื่อนๆ แต่ก็ดีไปอีกแล้วครับ เป็นไปได้ก็อยากจะกลับมาเชียงใหม่อีกครั้งเพราะ คิดว่ายังมีอะไรอีกเยอะที่ยังพลาดๆไป ส่วนงานมหกรรมพืชสวนโลกนั้น ใครไม่ได้ไป ก็น่าเสียดายมาก เพราะการจัดงานมหกรรมพืชสวนโลกในระดับ A1 นั้นจะจัดได้อีก ก็อีก 10 ปีนู้นเลยครับ เพราะเค้าก็อยากให้ไปจัดที่ประเทศอื่นบ้าง ส่วนใครที่ได้ไปมาผมก็คิดว่าเป็นประสพการณ์ที่ดี ขอให้มีความสุขกับการเดินทางนะครับ

 

 

หมายเหตุ : การเดินทางครั้งนี้ยังมีเรื่องวุ่นๆหลายเรื่อง แต่ก้ขอข้ามไปหล่ะกันน่ะครับ และ Blog นี้ ก็ถือว่าใช้เวลาเขียนยาวนานมากๆ ใช้เวลาประมาณ 3 เดือนกว่าได้ สำหรับพื้นที่ ที่ใช้จัดงานพืชสวนโลก ตอนนี้ก็กำลังถูกพัฒนาให้เป็น สวนเฉลิมพระเกียรติฯ ราชพฤกษ์ 2549 ซึ่งก็น่าจะเปิดให้เข้าชมได้ ประมาณเดือนมิถุนายน 2550 ครับ

ขอบคุณน้องโซดา มากๆครับที่ ส่งคำเชิญเข้าร่วม TAG

กติกา คือ บอกเรื่องราวของตัวเอง 5 ข้อ หา คน TAG ต่อ 5 คน

1. เป็นโสด พยายามที่จะไม่เป็นอยู่ แล้วก็จะพยายามต่อไป จนกว่าวันนั้นจะมาถึง ไม่ว่าจะดี หรือร้ายก็เตรียมใจไว้แล้ว (ผมกลัวตายมากขึ้น ตั้งแต่รู้จักเธอ เพราะถ้าผมตายไปตอนนี้ ผมคงจะไม่ได้เจอเธออีกแน่นอน)

2. ประหยัด วางแผน และ ไม่ประมาท เนื่องจากกลัวอดตายครับ อิ อิ อิ ไม่ได้ขี้เหนียว หรือ งก น่ะครับ แค่อยากมีเงินเก็บเยอะๆ (เมื่อไหร่จะมีซักทีว่ะ)

3. เป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด ชอบชีวิตเมืองครับ แต่ไม่ชอบความแออัดเลย ถ้าต้องไปอยู่ไกลๆ ผมขอ 3 อย่าง 1.7-11 2.ไปรษณีย์ 3.ADSL Internet ถ้ามี 3 อย่างนี้อยู่ที่ไหนก็ได้หมดครับ

4. ผมกำลังจะไปเชียงใหม่ วันที่ 21 – 24 /01 จะเที่ยวงานพืช และไปไหว้พระธาตุวัดสิงห์ เพราะเค้าว่าคนเกิดปีมะโรงให้ไปไหว้ที่นี่ แล้วจะเก็บรายละเอียดมาฝากทุกคน ไม่ได้ไปเชีียงใหม่ 10 กว่าปีแล้ว ท่าทางจะเปลี่ยนไปเยอะ

5. ไม่อยากอยู่จนแก่ มาก ๆๆ แค่ 80 ก็มากเกินพอแล้ว เพราะ ผมได้อยู่ดูแลอาม่า (95) เข้าใจเลยว่าสังขารมันร่วงโรยเป็นยังไง

ส่วน 5 คนที่อยากจะชวนเพื่ออยากรู้เรื่องราวนั้น ไม่รู้ว่าจะชวนใครครับ เพราะไม่ค่อยสนิทกับใคร เอาเป็นว่าถ้าอยากรู้จักมากๆ ก็

1. นายทักษิญ ชินวัตร (ใครรู้ว่าเปิด Space ที่ไหน ช่วยบอกด้วยน่ะครับ ผมหล่ะอยากรู้จริงๆ ว่า ท่านคิดยังไง)

2. จอร์ด ดับเบิ้ลยู บุช อันนี้ก็อยากรู้อีกว่าท่านคิดอะไร

3. บินลาเดน นายเจ๋งมากๆๆ ไม่กลัว คนข้างบนเลย

4.

5.

ที่เหลือขอไปคิดดูก่อนน่ะครับ น้องโซดา

ทุกอย่างที่ผมเขียนอาจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ตอนนี้ดึกแล้วคิดไม่ค่อยออก ไว้กลับจากเชียงใหม่ มุมมองชีวิตผมอาจเปลี่ยนไป

ขอบคุณน้องโซดามากครับที่คิดถึงกันครับ

Should auld acquaintance be forgot and never brought to mind?
       
Should auld acquaintance be forgot and days of auld lang syne?
       
For auld lang syne, my dear, for auld lang syne,

 

We’ll take a cup o’ kindness yet, for auld lang syne.
       
Should auld acquaintance be forgot and never brought to mind?
       
Should auld acquaintance be forgot and days of auld lang syne?
       
For auld lang syne, my dear, for auld lang syne,

       
We’ll take a cup o’ kindness yet, for auld lang syne.

 

 

 

สามารถดูข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ http://en.wikipedia.org/wiki/Auld_Lang_Syne

ส่วนเพลงที่ได้ยินนั่นเป็น version ที่ใช้ในตอนปิดกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่13 (เมืองไทยเป็นเจ้าภาพ) เป็นท่อนสุดท้ายของเพลง The light of asia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

แล้วก็ถึงเวลาที่พวกผมต้องกลับแล้ว หลังจากจัดการมื้อเที่ยงเรียบร้อยแล้ว ก็เก็บของ แบกของทั้งหมดลงภู ขาลงนั่นง่ายๆ สบายมาก เพราะเดินลง พวกผมก็ลงกันด้วยความรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ลงถึงตีนภู พอลงมาถึงพวกผมก็ตรวจสอบข้าวของที่แบกลงมาครบถ้วนหรือเปล่า จากนั้นก็ไปอาบน้ำกัน เพราะคืนนี้ต้องนั่งรถทัวย์กลับกรุงเทพมหานคร ก็เกรงใจคนอื่นเค้า แล้วทุกคนก็หลับกัน จนเย็นๆ อาเจ็กก็มารับแล้วก็ไปส่งขึ้นรถที่ผานกเค้า คืนนั้นรถมาช้าหน่อยก็จะได้ขึ้นรถก็ดึกมาก พอได้ขึ้รรถทัวย์พวกผมก็หลับยาวกันจนถึงหมอชิต

 

การเดินทางครั้งนี้เป็นการเข้าป่าครั้งที่ 2 ก็ถือว่าประสพการณ์ที่เราได้ไปทีลอซู ก็ช่วยเราได้มาก ทำให้เราไม่ค่อยมีปัญหามาก แต่ถ้าถามความรู้สึกจริงๆ ผมไม่ค่อยประทับใจซักเท่าไหร่ เพราะคนเยอะ บรรยากาศโดยรวมไม่ค่อยมีความเป็นส่วนตัวเลย มองไปทางไหนก็เจอแต่ผู้คน สภาพแออัดไปหน่อย ถ้าควบคุมจำนวนคนที่ขึ้นมาภูได้คงจะดีกว่านี้ แต่ก็สนุกไปอีกแบบ ถ้าใครได้ไปก็เลือกช่วงเวลาดีๆหล่ะกันครับ สภาพป่ายังถือว่าดีอยู่ มีเวลาซัก 2 วันบนภูผมว่ากำลังดี แต่ถามว่าไปอีกไหม ผมคงไม่ไปแล้ว แต่ก็อยากให้ทุกคนได้ไปสัมผัสบรรยากาศซักครั้งน่ะครับ เป็นประสพการณ์ที่ดีอย่างนึงครับ

 

 

สลากกินแบ่งรัฐบาลทุกคนก็น่าจะรู้จักกันดี บางท่านอาจจะไม่รู้ว่า มันเป็นยังไงน่ะ เค้าดูกันยังไงซื้อกันยังไงแต่ รู้แน่ว่ามันคืออะไร แต่ที่แน่ๆ รัฐบาลให้โอกาศคนไทยได้เป็นเศรษฐีเดือนหล่ะ 2 ครั้ง

http://www.glo.or.th เป็นเว็ปไซด์ของ สำนักงานสลากกิบแบ่งรัฐบาลพวกท่านก็สามารถเข้าไปดูรายละเอียด ประวัติ วิธีการออกรางวัล และ ตรวจผลสลากย้อนหลังได้ แต่ต้องอย่าเข้าวันที่ 1 กับ 16 ของเดือน ช่วงเวลา 16.00 – 16.30น. น่ะครับ เพราะจะเข้ายากมากๆๆ ถ้าจะตรวจผลช่วงเลานั้นแนะนำให้เข้าที่ http://www.manager.co.th หรือ http://www.sanook.com แทนน่ะครับ

 

สลากกินแบ่งนั้นในประเทศเราก็มีมานานแล้ว ผมเองก็รู้จักมันมาตั้งแต่เด็กก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวอะไร เพราะก็จะเห็นแม่ มานั่งจดเลข อะไรก็ไม่รู้ 2 ตัว บ้าง 3 ตัวบ้าง งง !!! แล้วแม่เรียกมันว่าหวย ตอนแรกๆผมก็สงสัยว่า หวย กับ สลากกินแบ่ง มันต่างกันยังไงหว่า แล้วทำไมเวลาตรวจถึงต้องเอาหวยไปตรวจกับสลากกินแบ่งด้วยน่ะ พอหลังๆจึงเข้าใจว่า หวยเป็นทางเลือกหนึ่งของการถูกรางวัล มีระบบที่เรียกว่า Credit มีส่วนลด ไม่ต้องซื้อเต็มราคาก็ได้ แต่ผลต้องไปเทียบกับ สลากกินแบ่งรัฐบาล

 

ถ้าเทียบกับปัจจุบัน

สลากกินแบ่งรัฐบาล

รางวัลที่ 1 ก็ เอาไปเลย 2 ล้าน  แต่ถ้า เลขชุดตรงกันอีก ก็เอาไปเลย 30 ล้านบาท

รางวัลข้างเคียงรางวัลที่ 1 คือ เลขของราวัลที่ 1 บวกลบ 1 อันนี้ก็ได้ไป 5 หมื่นบาท แล้วก็มานั่งเสียดายชั่วชีวิต เพราะหยิบผิดไปใบเดียว

รางวัลที่ 2 ก็ได้ไป 1 แสนบาท

รางวัลที่ 3 ก็ 4 หมื่นบาท

รางวัลที่ 4 ก็ 2 หมื่นบาท

รางวัลที่ 5 นิดหน่อย ได้ไป 10,000.00 บาท

รางวัล เลขท้าย 3 ตัว ก็ 2,000.00 บาท

สุดท้าย รางวัล เลขท้าย 2 ตัว 1,000.00 บาท

 

สลากพิเศษ 3 ตัว และ 2 ตัว

อันนี้ ถอดแบบมาจากหวยเลย หรือ อีกชื่อเค้าเรียกว่าหวยบนดิน เพราะว่าคนแทงหวยกันเยอะมากๆ รัฐบาลเลยเห็นว่ารับเองเลยดีกว่า

3 ตัวตรง แทง 1 จ่าย 500 บาท

3 ตัวโต๊ด แทง 1 จ่าย 100 บาท

2 ตัวบน แทง 1 จ่าย 65 บาท

2 ตัวล่าง แทง 1 จ่าย 65 บาท

 

หวย

อันนี้เป็นแม่แบบของ สลากพิเศษ 3 ตัว และ 2 ตัว มีมากันตั้งแต่ผมยังเด็กน้อยจนบัดนี้ก็ปาไป 30 แล้ว ก็ยังมีอยู่

ชีวิต คนเรามันก็มีขึ้นมีลงกันทุกคน

ผมได้พบกับสัปดาห์ที่เลวร้ายสัปดาห์นึง

เป็นสัปดาห์ที่ ม่ะเข้าใจว่า ทำอะไรลงไปบ้าง

เป็นสัปดาห์ที่ ไม่ประสพความสำเร็จอย่างรุนแรง

เป็นสัปดาห์ที่ พยายามแสวงหาความสุข แต่ก็ไม่ใช่

เป็นสัปดาห์ที่ ผมขี้เกียจ รับรู้อะไรอีกแล้ว

เป็นสัปดาห์ที่ โคตรจะเครียสเลย

เป็นสัปดาห์ที่ สิ่งที่ต้องการไม่ได้มา สิ่งที่ได้มาไม่ต้องการเลย

เป็นสัปดาห์ที่ โคนันออกแต่อ่านถึง3วันกว่าจะจบเล่น

เป็นสัปดาห์ที่ มานั่งมองตัวเองว่าอยู่ตรงไหน ซึ่งก็คิดได้ เราอยู่ข้างนอก ห่างออกไปไกล

เป็นสัปดาห์ที่ ผมได้เจอเพื่อนเก่า

เป็นสัปดาห์ที่ ได้ PO. แต่ทำไม ไม่มีความสุข หรือ ดีใจเลย

เป็นสัปดาห์ที่ ลูกค้าติดไวรัสเยอะที่สุด

เป็นสัปดาห์ที่ ผมไปเทสที่ไซต์ลูกค้าแล้วไม่ผ่าน ต้องถอยกลับ

เป็นสัปดาห์ที่ ผมรู้สึกว่าอะไรมันก็ไม่ได้ดั่งใจเลย

เป็นสัปดาห์ที่ ผมพยายามแล้ว แต่ . . .

เป็นสัปดาห์ที่ อยากให้มีคนเข้าใจมากที่สุด แต่ก็ . . .

เป็นสัปดาห์ที่ ผมอยากได้กำลังใจจาก . . . แต่ก็ . . .

เป็นสัปดาห์ที่ เงียบเหงามากสำหรับผม

เป็นสัปดาห์ที่ ไม่ได้รับตอบ SMS เลย (คงเพราะกำลังยุ่งอยู่มั้ง เพราะถ้าเค้าว่างต้องตอบกลับมาแน่นอน ขอให้ทำรายงานเสร็จเร้วๆน่ะ สู้ สู้ …)

เป็นสัปดาห์ที่ ไม่ได้ยินเสียง . . .  (คิดถึง คิดถึงมาก ๆ ๆ)

เป็นสัปดาห์ที่ ม่ะได้อยู่ office เต็มวันเลย

เป็นสัปดาห์ที่ ผมต้องลุยฝนกลับบ้าน

เป็นสัปดาห์ที่ ผมต้องลุยน้ำกลับบ้าน รองเท้า ถุงเท้า กางเกงเปียกหมด เพราะด้วยความหงุดหงิดเลย ลุยมันกลับบ้านเลย

เป้นสัปดาห์ที่ ผมรู้สึกตื่นเต้นรู้สึกได้ว่าใจสั่นเพราะความกลัว

เป็นสุปดาห์ที่ ผมกลัววันพรุ่งนี้

เป็นสัปดาห์ที่ 39 ของปี

เป็นสัปดาห์ที่ สุดท้ายของเดือนกันยายน

เป็นสัปดาห์ที่ ตั้งใจว่าจะซื้อของให้. . . แต่ ห้างดันปิดซ่ะก่อนเลย ยังไม่ได้ซื้อเลย

เป็นสัปดาห์ที่ ทดสอบความอดทนของผม (พวกนายเอาชนะเราไม่ได้หรอก)

เป็นสัปดาห์ที่ อยากบอกให้ผมรู้ว่า นายไม่ได้โชคดีเสมอไป

เป็นสัปดาห์ที่ ผมเชื่อว่าชีวิตยังต้องเจออะไรอีกเยอะ วันนี้ยังไม่เลวร้ายที่สุดแน่นอน

เป็นสัปดาห์ที่ ปัญหายังเครียไม่หมด อาทิตย์หน้าต้องเจอกันอีกแน่ๆ

 

ทุกข์ปัญหาย่อมมีทางแก้ไข แต่หนทางจะมาช้าหรือเร็ว จะจบแบบ Happy หรือ BAD Endind ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ . . .

สู้ สู้ . . .

 

ถ้าสามารถหยุดลมหายใจแล้วไม่มีใครเดือดร้อน ก็น่าสนใจน่ะ แต่เสียอย่างเดียวทางที่ไปมันไม่มีทางกลับมานี่ซี จะคุ้มไหมน่ะ . . . . . . .

 

เค้าว่า ถ้าเราสามารถใช้บนความทุกข์ที่เราทนได้ ก็ไม่ยากที่จะพบหนทางแห่งความสุข เพราะความสุขที่ยั้งยืนไม่มี แต่ความทุกข์นั้นแน่นอน . . .